Zapal choćby świeczkę

Zamiast kląć na ciemność

Z barykady zdejmij kamień

Zamiast bluźnić na codzienność

Wcale nie widzimy

Pomiędzy wierszami

Jak jesteśmy tu samotni

Chociaż tylu ludzi znamy



Niewidziani

Za milczenia drzwiami

Wszędzie wokół nas

Wszędzie wokół nas

Podaj dalej 

Życzliwości fale

Jeszcze jeden raz

jeszcze jeden raz



Więcej mnie nie pytaj

Ja już nie chcę kłamać

Czemu trudno być człowiekiem

A tak łatwo dać się złamać

Może by spróbować

Zamiast swoich racji

By na przykład zabić nudę

Odrobiną akceptacji



Niewidziani

Za milczenia drzwiami

Wszędzie wokół nas

Wszędzie wokół nas

Podaj dalej 

Życzliwości fale

Jeszcze jeden raz

jeszcze jeden raz 



Zamykam znów mój hotel snu
Mieszkałem w nim tak wiele dni
Że zapomniałem już dlaczego chciałem śnić
Doganiam tempo zwykłych spraw nie rozumiejąc wciąż
Jak tramwaj chcę zatrzymać świat by znów do niego wsiąść
Nie łatwo mi odtworzyć owe dejavu
Za firanki słów zaledwie promyk lśni
Nie dojdę prawdy nigdy już

Gdy mi się śni pociągów świst przeganiam z oczu sen
I muszę szybko z domu wyjść, na dworcu napić się
Nie łatwo mi zapomnieć owe dejavu
I nie mało lat wybije serca rytm nim znowu spojrzę Tobie w twarz